წმინდა მამათა სწავლებაში ქრისტიანული ოჯახი განიხილება, როგორც ეკლესიის ხატი. ამ შენობის თავი და საძირკველი არის ქრისტე. უფალთან ერთობისათვის აუცილებელია მისი მცნებების აღსრულება, მათი დარღვევა კი ამ ერთობის გაწყვეტის უცხადესი საფუძველია. ღმერთთან ურთიერთობის გაწყვეტა და მის გარეშე ცხოვრება უპირობოდ იწვევს ტანჯვას, ადამიანის ცხოვრებაში აჩენს ტრაგედიებისა და უბედურებების მთელ ციკლს. თუკი სახლის საძირკველში შემოქმედის წინააღმდეგ მიმართული ცნობიერი, მძიმე დანაშაული ჩაიდება, ღვთის მადლი განეშორება ასეთ კავშირს და მას ერთობის დამანგრეველი ცოდვილი ძალების ამარად ტოვებს.
წმინდა იოანე ოქროპირი ეფესელთა მიმართ ეპისტოლის განმარტებაში (მე-20 ჰომილია) პირდაპირ უწოდებს ოჯახს „მცირე ეკლესიას“. იგი მიუთითებს, რომ სახლი უწყვეტი ლოცვისა და სათნოების ადგილი უნდა იყოს, ხოლო თუ სახლი მძიმე ცოდვით შეიბილწება, ის წყვეტს ტაძრად ყოფნას და „ავაზაკთა თავშესაფრად“ ან სულიერი სიკვდილის ადგილად იქცევა. შენობა, რომელიც აღშენებულია არა რწმენისა და სიწმინდის კლდეზე, არამედ მანკიერების ქვიშაზე, მაცხოვრის სიტყვის თანახმად (მთ. 7:26-27), ვერ გაუძლებს ცხოვრებისეული განსაცდელების ქარიშხალს.
წმინდა ბასილი დიდი ამფილოქე იკონიელისადმი მიწერილ ეპისტოლეში აყალიბებს აზრს იმასთან დაკავშირებით, რომ ოჯახის რღვევა აბორტის გზით სათავეს იღებს ადამიანის ბუნების მცდარ გაგებაში.
წმინდა მამები ერთსულოვნად მოწმობენ, რომ ადამიანის სიცოცხლე (სულისა და სხეულის ერთიანობა) ჩასახვის მომენტიდან იწყება. შესაბამისად, აბორტი სამედიცინო პროცედურა კი არა, არამედ ღვთის ხატად და მსგავსად შექმნილი სრულფასოვანი ადამიანური პიროვნების განზრახ მკვლელობაა. უბრალო ჩვილის სისხლი „შეღაღადებს ღმერთს“ (დაბ. 4:10), რასაც ოჯახზე წყევლა და სიცოცხლის წყაროსგან განშორება მოაქვს. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, წმინდა ბასილი დიდის მიხედვით, „დედაკაცი, რომელმაც განზრახ დაღუპა მუცლადღებული ნაყოფი, მკვლელობისთვის განისჯება... და აქ არ არის იმისი დაწვრილებითი გამოძიება, უკვე გამოსახული იყო ნაყოფი, თუ ჯერ კიდევ გამოუსახავი, ვინაიდან... ვინც ჩასახავს, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მკვლელად, თუ არა საკუთარი თავისა და შექმნილი კაცობრიობის მიმართ; რამეთუ ნაყოფი მუცელში შექმნილი არსებაა და მასზე ზრუნვა ღვთის განგებულების საქმეა“.
წმინდა გრიგოლ ნოსელი თხზულებაში „ადამიანის აგებულების შესახებ“ ამტკიცებს, რომ სული სხეულზე გვიან კი არ წარმოიშობა, არამედ ღვთის მიერ უშუალოდ ჩასახვის მომენტში ენიჭება ადამიანს. ნაყოფის განადგურება ადამიანის განადგურებაა, რაც აბორტს უშუალოდ ოჯახის შიგნით აღსრულებულ ღვთისმებრძოლობის აქტად აქცევს.
სხვაგვარად რომ ვთქვათ, წმინდა მამის თანახმად, აბორტი ეს ღვთის წინააღმდეგ ბრძოლის აქტია, რაც მთელ ქრისტიანულ ლიტერატურაში უპირობოდ ტანჯვასა და უსიხარულობასთან წილნაყარ მდგომარეობადაა გააზრებული.
„ნეტარებათა“ შესახებ საუბრისას წმინდა გრიგოლ ნოსელი იმასაც აღნიშნავს, რომ ყოველი საქმე, რომელიც უსამართლობაზეა დაფუძნებული, უპირობოდ თავის თავშივე შეიცავს ნგრევას. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ცოდვაში გამყარება და მისი მოუნანიებლობა ნგრევის მომტანია ამ დიდი კაბადოკიელი მამისათვის.
აბორტი წარმოადგენს ონტოლოგიურ ამბოხს ოჯახის წინააღმდეგ. მეუღლეები, რომლებიც ამ ცოდვას ჩადიან, ღვთისგან კურთხეულ კავშირს სიკვდილის იარაღად აქცევენ და თვით საქორწინო სარეცლის ბუნებას ამრუდებენ.
წმინდა იოანე ოქროპირი „რომაელთა მიმართ ეპისტოლის განმარტებაში“ (24-ე ჰომილია) განსაცვიფრებელი ძალისხმევით ამხელს მეუღლეებს, რომლებიც შთამომავლობის მოსასპობად სხვადასხვა საშუალებას იყენებენ: „შენ საქორწინო სანახს მკვლელობის ადგილად აქცევ... აიძულებ ქალს, იყოს არა მხოლოდ მეძავი, არამედ მკვლელიც. ხედავ, როგორ წარმოიშობა აქედან მრუშობა და როგორ იბადება აქედან მკვლელობა? ვინაიდან შენ არ აძლევ შობის ნებას მას, ვინც შენგან უნდა წარმოშობილიყო, არამედ კლავ უკვე ჩასახულს“. ქორწინების მიზნის ამგვარი გამრუდება დარტყმას აყენებს ურთიერთობათა მთელ ქსოვილს და მეუღლეებს შორის დანაშაულის, სირცხვილისა და ურთიერთგაუცხოების უხილავ ზღუდეს წარმოშობს.
ცოდვა თავისი ბუნებით ეგოისტური და დამანგრეველია, ის ავადმყოფობაა. მძიმე ცოდვის ჩადენას, რაც ორივე მეუღლის თანამონაწილეობას (ან ერთ-ერთი მათგანის მხრიდან შემწყნარებლობას) მოითხოვს, მათ სულებში საწამლავი შეაქვს. ამიტომ შეუძლებელია ჭეშმარიტი სიყვარულის შენარჩუნება (1 კორ. 13:5,7), როდესაც ურთიერთობის საძირკველში უმწეო ჩვილის მიმართ აბსოლუტური ეგოიზმისა და სასტიკი მოპყრობის აქტი დევს.
ღირსი მაქსიმე აღმსარებელი თავის „სიყვარულის თავებში“ ასწავლის, რომ ვნებები და ცოდვები ადამიანს აშორებს საკუთარ თავს, მოყვასს და ღმერთს. მკვლელობის ცოდვა სულში გულის გაქვავებას, შიშსა და სასოწარკვეთას შობს. სინანულის გარეშე დარჩენილ, სისხლის ღვრით დამძიმებულ ოჯახში სიყვარულის მადლს ვნებათა ტირანია ენაცვლება: გაღიზიანება, ეჭვიანობა, სიცივე და, საბოლოო ჯამში, კავშირის რღვევა.
ოჯახი ღვთის განგებულების საფარქვეშ არსებობს. სიცოცხლის საბოძვარის მიღებაზე უარის თქმა ღვთისადმი ნდობაზე უარის თქმას ნიშნავს. ოჯახი, რომელიც „ცხოვრებისეული შიშის“ ან კომფორტის გამო უარყოფს შვილს, თავის თავს ღვთის კურთხევის მიღმა აყენებს.
კლიმენტი ალექსანდრიელი თავის ნაშრომებში „პედაგოგი“ და „სტრომატები“ მკაცრად განსჯის აბორტის საშუალებათა გამოყენებას, უწოდებს რა მას „ნაადრევ მკვლელობას“ და არა უბრალოდ ხორცის, არამედ თვით ადამიანისა და, შესაბამისად, სამყაროსადმი ღვთის განგების განადგურებას. იგი გარკვევით აღნიშნავს, რომ ისინი, ვინც უარყოფენ სიცოცხლეს, საკუთარ თავსა და სახლს ღვთაებრივ საფარველს აკლებენ და მას სულიერი უნაყოფობისა და დაღუპვისთვის სწირავენ.
წმინდა მარკოზ მოღვაწე მიუთითებს, რომ მოუნანიებელი ცოდვა, თავის მხრივ, ახალ ცოდვას შობს. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, თუკი დედის წიაღში ჩვილის მოკვდინება არ არის მონანიებული და მას ეგუება ოჯახი, ის აუცილებლად იქონიებს უარყოფით გავლენას ოჯახზე.
თუკი აღნიშნულ თემაზე წმინდა მამათა მოსაზრებებს და, რაც მთავარია, მათ დასკვნებს მოვუყრით თავს, ვნახავთ, რომ აბორტის ცოდვა, თუ ის სინანულით არ იკურნება, ოჯახს აცილებს ღმერთს. ღვთისაგან დაცილება კი ადამიანისა და ოჯახისათვის იმ მადლის მოკლებას ნიშნავს, რაც სიხარულისა და ბედნიერების მომნიჭებელია. შესაბამისად, წმინდა მამათა ნააზრევის კვალობაზე თამამად ვამბობთ და ვაღიარებთ: „თუ ოჯახში ტრიალებს მძიმე ცოდვა, ისეთი, როგორიც არის აბორტი, მაგალითად, მაშინ, რა თქმა უნდა, ასეთ საფუძველზე ვერანაირ ბედნიერებას ვერ ააშენებს და განწირულია ასეთი ოჯახი“.
თუ ვინმე იტყვის, რომ ღმერთი მონანულს შეუნდობს მძიმე ცოდვასაც, ასეთი მძიმე გამონათქვამი კი ზედმეტად თრგუნავს მსმენელს და სასოწარკვეთაში აგდებსო, უნდა ახსოვდეს: სიმართლე ზოგჯერ არასასიამოვნო მოსასმენია, ხოლო ნათქვამის აზრის მეტად გამოსაკვეთად, წარმოვიდგინოთ უბედური შემთხვევა, რომელიც მშობლის დაუდევრობით (სიმთვრალეში საჭესთან ყოფნისას შვილის ჯანმრთელობის გამოუსწორებელი დაზიანება, სიფიცხეში ოჯახის წევრისთვის ზიანის მიყენება, რამაც მისი სამუდამო დასახიჩრება გამოიწვია, ნარკომანიის, აზარტული თამაშებით ან სხვა მავნე ჩვევების გამო საყვარელი ადამიანების ცხოვრების დამახინჯება და სხვ.) სამუდამოდ აზიანებს შვილის ცხოვრებას.
შესაძლოა ამ ქმედებებს სინანული მოსდევდეს, თუმცა მისი გული სამუდამოდ განწირულია ტკივილისთვის, დაშვებული შეცდომისა თუ ჩადენილი ცოდვის შედეგი მის თვალწინაა ყოველთვის.
აბორტის შემთხვევაში კი ხაზს ვუსვამთ იმ მდგომარეობას, რომ ამგვარი ოჯახი, მით უმეტეს ,თვითონ განუკუთვნებს თავს ამ განწირულობას, თუ ის სინანულს არ იკარებს და მყარდება ამ ცოდვის უღმერთობაში.
დებულება „მოკლულთა სისხლი შეღაღადებს უფალს“ – წარმოადგენს არა უბრალოდ ბიბლიურ მეტაფორას ან პოეტურ სახეს, არამედ ქრისტიანული ღვთისმეტყველების ფუნდამენტურ კოსმოლოგიურ და სოტერიოლოგიურ აქსიომას. წმინდა მამათა სწავლებაში ეს თეზისი, რომელიც სათავეს დაბადების წიგნიდან იღებს – „შენი ძმის სისხლი შემომღაღადებს მიწიდან“ (დაბ. 4:10) – ააშკარავებს მკვლელობის მეტაფიზიკურ ბუნებას, როგორც ღვთის წინააღმდეგ ბრძოლის აქტს, რომელიც ურღვევს ჰარმონიას ქმნილ ყოფიერებას და მოითხოვს ღვთაებრივი სამართლიანობის უპირობო ჩარევას.
წმინდა მამები ხაზგასმით აღნიშნავენ, რომ ღმერთს, როგორც ყოვლისმცოდნესა და უსხეულოს, არ სჭირდება ფიზიკური ბგერები ჩადენილი დანაშაულის შესატყობად. „სისხლის ღაღადი“ – ეს არ არის აკუსტიკური მოვლენა, არამედ თვით უსამართლობის ონტოლოგიური სტატუსია. სისხლი, როგორც სიცოცხლისა და ღვთის ხატების მატარებელი, უკანონოდ დაღვრისას სულიერ „ენას“ იძენს. ეს ღაღადი თვით ჭეშმარიტების ძალაა, რომელიც ვერ განადგურდება და თავად ხდება მოწმე ღვთის მსჯავრზე.
წმინდა იოანე ოქროპირი „დაბადების“ წიგნის განმარტების მე-19 ჰომილიაში აღნიშნავს: „ნუ იფიქრებ, თითქოს ღმერთს ხმა ან ბგერა სჭირდებოდეს მომხდარის შესატყობად... არამედ წერილი გვიჩვენებს ცოდვის სიმძიმეს და იმას, რომ თვით საქმე, სიტყვების გარეშეც კი, ნებისმიერ ხმაზე ძლიერად ამხილებს მკვლელს. აბელის სისხლს ჰქონდა თვისი ხმა, ანუ ძალა, რომელიც ღმერთს შეღაღადებდა და მკვლელის დასჯას მოითხოვდა“.
ამგვარად, სისხლის ღაღადი სულიერი რეალობის უცვლელი კანონია: ადამიანის სიცოცხლის სიწმინდის წინააღმდეგ ჩადენილი ბოროტება თავად წარმოშობს სულიერ ხმიანობას, რომელიც ღვთაებრივი სიმართლის აღდგენას მოითხოვს:
„რისთვის ჩაიდინე ეს დიდი და საშინელი საქმე, რომელზე მძიმე ცოდვა აღარ არსებობს?!. „შენი ძმის სისხლის ხმა მიწიდან შემომღაღადებს მე“. მე ვარ ღმერთი და შემიძლია მოვისმინო ისიც, ვინც თავისი სისხლით ღაღადებს, და ისიც, ვინც მიწაზე ძევს. აი, რაოდენ შორს აღწევს ამ სისხლის ხმა: მიწიდან ზეცამდე ადის, ზეცათაზეცას და ზეციურ ძალებსაც გაივლის, თვით მეუფის საყდარს აღწევს, უჩივის შენს მკვლელობას და ამხელს შენს უღვთო საქმეს“.
ადამიანი არ არის იზოლირებული არსება. იგი შემოქმედების გვირგვინი და შესაქმის მღვდელმთავარია. სისხლის ძალადობრივი დაღვრა უკანონოდ ბილწავს სამყაროს. მიწა, რომელსაც მართებს ცოცხალთა გამოკვება, ძრწოლით უარყოფს მართალი ადამიანის დაღვრილ სისხლს. ქმნილების ეს უარი, „მიიღოს“ ცოდვა, სწორედ იმ „ღაღადად“ იქცევა, რომელიც ცას სწვდება.
წმინდა ეფრემ ასური „დაბადების“ წიგნის მე-3 თავის განმარტებაში აღწერს, თუ როგორ ამბობს უარს ადამის ცოდვით დაცემის გამო დაწყევლილი მიწა მოკლული აბელის სისხლის მიღებაზე, რათა ძმის მკვლელობის თანაზიარი არ გახდეს: „მიწა არ ფარავს მას (აბელს), არამედ ამხილებს მკვლელს... მისი სისხლი შეღაღადებდა ღმერთს, ხოლო მიწამ, რომელმაც არ შეიწყნარა იგი, თვისი ხმა შეუერთა სისხლის ღაღადს“. ქმნილი სამყარო ლიტურგიკულ და ეთიკურ ერთსულოვნებაში შედის შემოქმედთან, უარყოფს ცოდვას და განწმენდას მოითხოვს.
მოკლულთა ღაღადი არ წყდება მათი ფიზიკური სიკვდილით. ქრისტიანულ ესქატოლოგიაში მოწამეთა და უბრალოდ მოკლულთა სულები ინარჩუნებენ თავიანთ ცნობიერებას. მათი ღაღადი არის ესქატოლოგიური მოლოდინი მსოფლიო ბოროტებაზე ღვთის სიმართლის საბოლოო ზეიმისა.
წმინდა ანდრია კესარიელი იოანე ღვთისმეტყველის იმ ხილვის განმარტებისას, სადაც საკურთხევლის ქვეშ მყოფი მოწამეთა სულები ღაღადებენ (გამოცხ. 6:10), მიუთითებს, რომ „საკურთხეველი“ სიმბოლურად გამოხატავს ზეციურ რეალობას, სადაც უბრალოდ დაღვრილი სისხლი ღმერთს მიეძღვნება, როგორც სურნელოვანი მსხვერპლი. მათი ღაღადი არა ცოდვილი ბოროტების ან შურისძიების გამოვლინებაა, არამედ ღვთაებრივი სამართლიანობის შური და იმის სურვილი, რომ ბოროტება სამყაროში საბოლოოდ აღმოიფხვრას და განისაჯოს საშინელ სამსჯავროზე.
უბრალო ადამიანის სისხლის დაღვრას მკვლელის სულსა და საზოგადოებაში წარუხოცელი სულიერი სიბილწე შეაქვს. ეს „ღაღადი“ ვლინდება, როგორც შურისმაძიებელი სინდისის მოქმედება, დემონური ზემოქმედება და ღვთის მადლის განშორება იმ მიწიდან, სადაც დანაშაული ჩაიდინა. მკვლელობის ცოდვა მოითხოვს არა უბრალოდ იურიდიულ სასჯელს, არამედ ღრმა განწმენდას.
წმინდა ბასილი დიდი ზემოთ ხსენებულ ამფილოქე იკონიელისადმი მიწერილ ეპისტოლესა (კანონები 8, 13, 57) და „ჰექსამერონში“ უმკაცრეს კანონებს აწესებს მკვლელობისთვის (მათ შორის, უნებლიე მკვლელობისა და აბორტისთვის, რომელსაც იგი მკვლელობას უთანაბრებს) და ხაზს უსვამს, რომ სისხლის დაღვრა განდევნის სულიწმინდას ადამიანთა შორისიდან. „ექვსთა დღეთაში“ იგი საუბრობს იმ სიცოცხლის სიწმინდეზე, რომელიც შემოქმედმა სისხლში ჩადო. შეუძლებელია ღმერთთან მშვიდობის მოპოვება, სანამ „სისხლის ღაღადი“ არ დაცხრება უღრმესი სინანულით, ცრემლითა და მოწყალების საქმეებით, რამეთუ სისხლს, წმინდანის თანახმად, საკრალური სტატუსი აქვს და მისი უკანონო დაღვრა შესაბამის სულიერ მკურნალობას მოითხოვს.
ამდენად, უნდა აღინიშნოს, რომ მოკლულთა სისხლის ღაღადი უფლის მიმართ წარმოადგენს სამყაროს სულიერი მექანიკის უცვლელ კანონს.
უფალს ეს ღაღადი ისე არ ესმის, როგორც ადამიანებს. მისი „სმენა“ არის ყოვლისმომცველი სამართლიანობა და სიყვარული. თუ ძველ აღთქმაში ეს ღაღადი ციდან ცეცხლს უხმობდა სოდომსა და გომორზე ან სასჯელს კაენზე, ახალ აღთქმაში მთელი მოკლული და ტანჯული ქმნილების ეს ღაღადი შეიკრიბა ევქარისტიის ბარძიმში, სადაც ქრისტეს სისხლმა სამუდამოდ დააცხრო სამართლიანობის წყურვილი და შურისძიების ღაღადი ყოვლისმიმტევებელი სიყვარულისა და აღდგომის ჰიმნად გარდაქმნა. მათთვის კი, ვინც განაგრძობს სისხლის დაღვრას და არ ინანიებს, ეს ღაღადი ღვთის გარდაუვალი და საშინელი სამსჯავროს მკაცრ უწყებად რჩება.
სწორედ ამ კონტექსტში უნდა იქნეს გააზრებული წმინდა ამბროსი მედიოლანელის კაენისაგან აბელის მკვლელობის შესახებ საუბრისას ნათქვამი იმასთან დაკავშირებით, რომ უდანაშაულო ადამიანის სისხლი მკვლელის ბრალმდებელია ღვთის წინაშე.
დაბოლოს, შეიძლება თუ არა აბორტის შედეგად მოკლული ბავშვები გავაიგივოთ იმ მოწამეებთან, რომლებიც ღმერთს შეღაღადებენ საკუთარი სისხლისათვის?! უნდა აღინიშნოს, რომ ეს საკითხი ქრისტიანული ესქატოლოგიისა და ანთროპოლოგიის ერთ-ერთ ყველაზე ტრაგიკულ და ღრმა საიდუმლოს ეხება. გონიერი და ღრმად განსწავლული ღვთისმეტყველი ვალდებულია, აღნიშნული თეზისი უკიდურესი დოგმატური სიზუსტით განიხილოს და აერიდოს როგორც უხეშ ანთროპომორფიზმს (ჩვილებისთვის შურისძიების ვნებების მიწერას), ისე ლიბერალურ რელატივიზმს (დანაშაულის სიმძიმის დაკნინებას).
მართლმადიდებლურ პატრისტიკაში „მიგება“ ან „შურისძიება“ არ იგივდება ადამიანურ ბოროტებასა თუ შურისძიებასთან. ეს არის დარღვეული ღვთაებრივი სამართლიანობის აღდგენა და უდანაშაულო სისხლის დაღვრის ონტოლოგიური შედეგი. მოკლულ ჩვილთა სულები არ უნდა აღვიქვათ ისე, თითქოს ისინი ავმეხსიერებით არიან წარმდგარნი უფლის წინაშე. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის სულებიც, რომლებიც უფლის საკურთხეველთან ღაღადებენ, ასევე ავმეხსიერებით დაავადებულად უნდა მივიჩნიოთ. მათთვის სიცოცხლის ძალადობრივად და უკანონოდ წართმევის თვით ფაქტი წარმოშობს მეტაფიზიკურ „ღაღადს“, რომელიც ობიექტურად მოითხოვს ღვთის მსჯავრს შეცოდებული სამყაროსადმი.
აბორტის შედეგად მოკვდინებული ჩვილები ონტოლოგიურად იგივდებიან ჰეროდეს მიერ მოკლულ 14 000 ბეთლემელ ჩვილთან. წმინდა მამები მათ უბრალოდ „ტრაგედიის მსხვერპლად“ კი არ განიხილავენ, არამედ მოწამეებად, რომელთა ძალადობრივი სიკვდილი ამა სოფლის ძლიერთა (ან ეგოიზმით შეპყრობილ მშობელთა) ხელით მათთვის ცათა სამეფოში შესასვლელად იქცა. მათი ღვთის წინაშე დგომა არის წინაშედგომა მოწამეებისა, ხოლო მათი „ღაღადი“ გახლავთ მოწმობა ჰეროდეს სულის წინააღმდეგ, რომელიც მეფობს დაცემულ სამყაროში.
წმინდა იოანე ოქროპირი მათე სახარების განმარტების მე-9 ჰომილიაში ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ქრისტესთვის (ან ფართო გაგებით, სამყაროს ცოდვილობის გამო) მოკლული ჩვილები მოწამებრივი გვირგვინით იკურთხებიან. მათი სიკვდილი უაზრო არ ყოფილა; ის იქცა სამყაროს სისასტიკის მხილების აქტად. წმინდა მამა მიუთითებს, რომ „რაქელის ტირილი“ თვის შვილებზე გარდაიქმნება ზეციურ წინაშემდგომობად. ისინი ღვთის ტახტის წინაშე დგანან, როგორც გამარჯვებულნი, მათი უბრალო სისხლი საშინელ სამსჯავროზე საუკუნო საყვედურად და ბრალდებად ექცევა მათ მკვლელებს.
იმის გასაგებად, თუ როგორ დგანან ბავშვები ღვთის წინაშე, აუცილებელია მივმართოთ მოძღვრებას ჩვილთა სულების მდგომარეობის შესახებ, ვინაიდან ისინი ისე გარდაიცვალნენ, რომ ვერ მიაღწიეს პირადი ცოდვების ჩადენის შესაძლებლობას. მათთვის იმ სამყაროდან სიცოცხლის ძალადობრივად წართმევის თვით ფაქტი, სადაც მათ შეეძლოთ, შეეცნოთ ღმერთი და მიეღოთ ნათლისღება, წარმოადგენს ღაღადებას უსამართლობის წინააღმდეგ, რომელიც ღვთის ჩარევას მოითხოვს. წმინდა გრიგოლ ნოსელი თავის სიტყვაში „იმ ჩვილთა შესახებ, რომლებიც ნაადრევად იქნენ გატაცებულნი სიკვდილის მიერ“ ამტკიცებს, რომ ჩვილთა სულები, რომლებიც პირადი ნებით არ არიან ზიარებულნი ცოდვას... „დგანან ღვთის წინაშე“ და მათი „ღაღადი მიგებისთვის“ არის არა შურისძიების სუბიექტური სურვილი (ვინაიდან მათში არ არის ბოროტება), არამედ მათი სიწმინდის ობიექტური ნათება, რომელიც თავისთავად ამხილებს აბორტის ცოდვის სიბნელეს და ღვთაებრივ მსჯავრს უხმობს იმათზე, ვინც მათ წაართვა მიწიერი ღვაწლისა და საიდუმლოებების მიღების შესაძლებლობა.
საინტერესოა ისიც, რომ ქრისტიანულ აპოკალიპტიკაში უდანაშაულოდ მოკლულთა სულები ინარჩუნებენ თვითცნობიერებას. მათი ლოცვა „მიგებაზე“ (ბოროტების განსჯაზე) ზეციური ლიტურგიის ნაწილია. ამის შესახებ ზემოთ უკვე ვისაუბრეთ, მაგრამ კვლავ გავიმეორებთ: ეს არის წმინდა შური იმის შესახებ, რომ ბოროტებას სამყაროში საბოლოოდ ეწოდოს ბოროტება და განისჯოს, ღვთის სიმართლემ კი გაიმარჯვოს.
წმინდა ანდრია კესარიელი „გამოცხადების“ წიგნის მე-6 თავის (6:9-10) განმარტებაში აღნიშნავს, რომ ეს არ არის რისხვის ვნების გამოვლინება. ეს არის ღვთაებრივი სიმართლის წმინდა მოთხოვნა. აბორტის შედეგად დაღუპული ჩვილები, როგორც უბრალოდ მოკლულთა დასის ნაწილი, შეღაღადებენ ღმერთს, რათა მან ბოლო მოუღოს სიკვდილისა და ცოდვის ტირანიას. ეს კი მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ ბოროტების დამთრგუნველ ღმერთთან ვერანაირი ერთობა და სიხარული ვერ ექნება იმ ადამიანს, რომელიც არ ინანიებს და ჩადენილ ურჯულოებაში მყარდება.
აბორტის განსაკუთრებული ტრაგედია ისაა, რომ მშობლები ან საზოგადოება თვითნებურად ართმევენ ადამიანის სულს ეკლესიის მაცხონებელ საიდუმლოებასთან (ნათლისღება და ევქარისტია) ზიარების საშუალებას. ამ სულთა ღაღადი აქ უკავშირდება თითოეულ ადამიანზე ღვთაებრივი განგებულების დარღვევას. ღმერთი თვის ყოვლისმცოდნეობასა და წყალობაში საიდუმლოებრივად განაგებს ამ ბავშვების ხვედრს, მაგრამ მკვლელების სინდისზე დევს მოყვასისთვის ხილული მადლის წართმევის ცოდვა.
წმინდა იოანე დამასკელი „მართლმადიდებელი სარწმუნოების ზედმიწევნითი გადმოცემაში“ (წიგნი II, თავი 29) და ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინებასთან დაკავშირებულ სიტყვაში ასწავლის, რომ ღმერთს არ სურს ცოდვილის სიკვდილი და წუხს თითოეულ დაღუპულ სულზე. ჩვილისთვის სიცოცხლის წართმევა არის ამბოხი ღვთაებრივი განგებულების წინააღმდეგ. „მიგება“ იმაში მდგომარეობს, რომ ღმერთი უშვებს, მკვლელებმა იმკონ თვისი უსჯულოების ნაყოფი: სულიერი დაბრმავება, ოჯახების რღვევა და მოუნანიებლობის შემთხვევაში – სიცოცხლის წყაროსგან საუკუნო განშორება. ჩვილთა სისხლი მადლისთვის გადაულახავ ბარიერად იქცევა მათი მკვლელების ცხოვრებაში, სანამ ისინი განსაკუთრებულად არ შეინანებენ.
სისხლი აბორტის მსხვერპლი ბავშვისა, რომელიც არ მიიღო არც მშობელმა და არც აბორტის მომწონებელმა საზოგადოებამ, „შეღაღადებს“ ღმერთს. ეს ღაღადი სწვდება ცას და სამსჯავროზე საბრალდებო აქტად იქცევა.
წმინდა ეფრემ ასური „დაბადების წიგნის განმარტებასა“ და ღვთის შიშის შესახებ წარმოთქმულ სიტყვაში მიუთითებს, რომ უბრალო სისხლს აქვს „ხმა“, რომელიც თვით ღმერთს ესმის. მუცლადღებული ჩვილის მკვლელობა არის ფარული ბოროტმოქმედება – დაფარული ადამიანთა თვალთაგან, მაგრამ აშკარა ღვთის თვალთა წინაშე. წმინდა მამა აღნიშნავს, რომ ღმერთი არის ობოლთა და უმწეოთა მფარველი და შურისმაძიებელი. აბორტის მსხვერპლი ბავშვების ღაღადება ღვთისადმი კოსმიური მხილების აქტია: თვით ქმნილება უარყოფს ამ დანაშაულს, ხოლო ღმერთი, როგორც მართლმსაჯული, ვერ დატოვებს ამ ღაღადს პასუხის გარეშე.
ამდენად, არ უნდა წარმოვიდგინოთ აბორტის შედეგად მოწყვეტილი ჩვილები ბოროტებით სავსე სულებად, რომლებიც თავიანთი მშობლებისთვის ტანჯვას ითხოვენ. ცათა სასუფეველში არ არის ადგილი ბოროტებისთვის. მათი სულები ღვთაებრივი სიყვარულის სინათლეში მკვიდრობს. მათი ღაღადი კი არის სიმბოლური თქმა იმ უპირობო სამართლიანობისა, რომელიც აღესრულება ღვთისაგან. მათი „ღაღადი მიგებისთვის“ – ეს არის ღვთაებრივი სამართლიანობის ობიექტური რეალობა. თვით მათი სიწმინდე, მათი ძალადობრივი სიკვდილი და მათთვის მიწიერი სიცოცხლის წართმევა ემსახურება საუკუნო, უარყოფილ მოწმობას სიკვდილის კულტურის (სისხლიანი მსხვერპლშეწირვის) წინააღმდეგ. საშინელ სამსჯავროზე აბორტს შეწირული თითოეული ბავშვი წარდგება, როგორც ცოცხალი საყვედური და თვისი მკვლელის ბრალმდებელი. თუ მშობლები და ექიმები არ მიმართავენ აღსარების საიდუმლოს, არ გამოიღებენ სინანულის ნაყოფს, ეს „ღაღადი“ მათთვის განაჩენად იქცევა. ღვთის მადლი განეშორება მათ და ისინი პირისპირ დარჩებიან დემონურ ძალებსა და საკუთარ დანგრეულ ბუნებასთან, რაც წარმოადგენს კიდეც ნამდვილ ჯოჯოხეთს.
ამგვარად, წმინდა მამები ამტკიცებენ: ცა არ დუმს. დედის მუცელში თითოეული ძალადობრივად მოკვდინებული ბავშვი შეიწყნარა ღვთის წიაღმა და მისი უბრალო, ცოდვით შეწყვეტილი სიცოცხლე ხდება უწყვეტი ლიტურგიკული ლოცვა სამყაროში უფლის სიმართლის აღსადგენად, რაც მოუნანიებელი მკვლელებისათვის გარდაუვალად საშინელ და სამართლიან მიგებად გარდაიქმნება.